Na outplacement kwam ik terecht bij Vesta. Vooral de visie kon op mijn interesse rekenen. Zij vonden mijn leeftijd gelukkig geen bezwaar...

Medewerker

Vesta betekende voor mij iets helemaal nieuws.

Na 31 jaar werken bij Bekaert werd ik door de sluiting van de fabriek op brugpensioen (nu SWT) gesteld. Op mijn 50ste zat ik plots thuis, overbodig en te oud. Maar zo voelde ik me niet.

Via outplacement kwam ik tot de vaststelling dat er in de zorgsector nog een toekomst voor mij was. De VDAB gaf me toestemming om een opleiding orthopedagogie te volgen. Er waren voor mij een paar voorwaarden: dichtbij, met volwassenen en pluralistisch werken. Ik kwam terecht bij Vesta. Vooral de visie kon op mijn interesse rekenen. Zij vonden mijn leeftijd gelukkig geen bezwaar.

De stage werd een vast contract. Ondertussen werk ik al 6 jaar in de leefgroep ‘gedecentraliseerd wonen’. Ons team bestaat al die jaren uit dezelfde 6 begeleiders, wat bewijst dat het goed werken is bij Vesta.

Bovendien is er altijd wel iets te beleven. Zo ging ik op een bepaalde dag met enkele cliënten op uitstap naar het vleermuizenmuseum in Beveren. Bij het uitstappen van de Toyota was een cliënt al voorop gaan lopen tot bij de gids. Deze vroeg aan de cliënt of hij de begeleider was, waarop deze zei: Jazeker. 

Ik reageerde hier niet op en liet de gids zijn verhaal doen, waarop hij steeds die cliënt aanzag als begeleider. Na de rondleiding bij het napraten heb ik de gids op subtiele manier duidelijk gemaakt hoe de vork in de steel zat. Hij had het ook al doorgehad zei hij. Die dag ben ik even cliënt geweest en de cliënt even begeleider.

Terug naar overzicht